Povećanje socioekonomskih nejednakosti zabilježeno je u svim lokalnim zajednicama koje su bile predmet provedenog istraživanja. Povećanje siromaštva i gladi u bh. zajednicama, popraćeno je istovremeno i enormnim bogaćenjem manjeg dijela populacije. Korupcija, nepotizam, utaje poreza, organizirani privredni kriminal, prevare pri privatizaciji i druge slične prakse postupno ali sigurno su dovele do preliva javnih dobara i društvene vrijednosti iz srednje klase u ruke manje političko uvezane elite. Upravo, smanjenje srednje klase te nastanak visoko bogate elite uz sve veći broj građana koji su siromašni ili žive od mjeseca do mjeseca je trend koji je zabilježen kako u većim tako i u manjim gradovima odnosno opštinama. Društvena klasna transformacija prouzrokovana je prije svega dugogodišnjom vladavinom etno-nacionalističkih stranaka koje kontrolišu pristup i raspodjelu javnih dobara, uključujući i radna mjesta u javnom sektoru, kao i pristup određenim socijalnim davanjima ali i privrednim podsticajima.

Na vrhu socioekonomske ljestvice nalaze se upravo pojedinci i porodice koje su dio vladajuće političke stranke u lokalnoj zajednici (samo nazivi etno-nacionalnih grupa su različiti ali trendovi su svugdje isti) kao i privrednici ili drugi akteri iz kantonalnih, entitetskih ili državnih institucija vlasti koji su dobro povezani po zajedničkim ličnim ili poslovnim interesima. Važan dio ovog sistema jesu i kriminalne grupe koje su veze s političkom elitom stekle i razvile u toku ratnih dešavanja. Višu srednju klasu predstavljaju pojedinci i njihove porodice koje rade po javnih institucijama, kao i oni koji su stekli imovinu na osnovu koje ostvaruju rente. Niža srednja klasa i siromašni predstavljaju najveći broj stanovnika u BiH što se reflektuje naravno i u lokalnim zajednicama. Na dnu socioekonomske ljestvice nalaze se penzioneri, mladi, kao i žene koje su samohrane majke ili razvedene, kao i etničke manjine odnosno Romi.

Poseban oblik socioekonomske nejednakosti javlja se usljed patrijarhalne podjele rodnih uloga u društvu. Nekoliko lokalnih zajednica, kao što je Zenica, Kakanj i Konjic naprijed, orijentirane su na teške industrije koje većinom zapošljavaju muškarce. Iako se djevojčice i djevojke jednako obrazuju i ostvaraju bolje rezultate tokom školovanja, društvena očekivanja i sistem podjele domaćinskih poslova su takva da žene pri stupanju u braku preuzimaju većinu domaćinskih poslova kao i poslove oko brige starijih i bolesnih članova porodice. Ova vrsta neplaćenog rada dovodi do sistematske socioekonomske nejednakosti na osnovu roda.

Pored žena, mladi generalno žive u težim društvenim uslovima i ukoliko ne potiču iz političkih uvezanih porodica teško pronalaze zaposlenje. Ova činjenica dovela je i do masovne migracije mladih u posljednjih nekoliko godina, koji sada ne odlaze samo nakon završenog fakulteta nego često i odmah nakon završene srednje škole.

Potom osobe sa invaliditetom i posebnim potrebama su posebice marginalizirani jer socijalna primanja ako ih i imaju su nedostatna da pokriju njihove dodatne zdravstvene potrebe, a rijetko postoje poslodavci koji proaktivno zapošljavaju ovu populaciju. Zajedno sa ovom skupinom društva Romi kao etnička manjina su posebno diskriminirani i pri obrazovanju i tokom zapošljavanja, te žive na društvenoj margini. Na kraju, važno je naglasiti da penzioneri i starije osobe zbog vrlo niskih primanja i zdravstvenih potreba također dio najsiromašnijeg dijela stanovništva u svim lokalnim zajednicama. Sve češće starije osobe ne mogu ni računati na brigu od strane porodice zbog činjenice da sve veći broj ljudi odlazi vani.

Ujedno u nekoliko zajednica došlo je do velikog priliva osoba u pokretu, odnosno izbjeglica i migranta iz Azije i Afrike koji privremeno ali u velikom broju borave u BiH. Ovi pojedinci žive u vrlo teškim životnim uslovima bez adekvatnog smještaja i ishrane. I pored humanitarne pomoći koje najviše pružaju građani u mjestima gdje se osobe u pokretu najduže zadržavaju i gdje su organizirani kampovi, ova populacija teško preživljava boravak u BiH. Istovremeno, činjenica da su osobe u pokretu i kampovi locirani u većem broju u određenim opštinama, tu se stvara i veći društveni pritisak ali i potreba za dodatnim resursima kako bi se adresirale novonastale potrebe.

Time, pored socioekonomske nejednakosti među različitim skupinama populacije, pojavljuju se i nejednakosti između određenih lokalnih zajednica. Tako administrativni centri, posebno Sarajevo i Banja Luka, okupljaju veliki broj zaposlenih u javnom sektoru što je popraćeno i boljim ekonomskim statusom ovih grupa i općenito ovih lokalnih zajednica u poređenju sa ostalim gradovima i opštinama u BiH.